Αν μπορούσα να γυρίσω 24 χρόνια πίσω και να μιλήσω στον 17χρονο τότε Δημήτρη που μόλις αποβιβαζόταν από το πλοίο Θεόφιλος, με ένα σακίδιο όνειρα και ελπίδες στην μαγευτική Λέσβο, θα του έλεγα πιάσε την ευκαιρία από τα μαλλιά, από το πρώτο έτος, δεν υπάρχει κανένα όριο στο τι μπορείς να πετύχεις, τα πάντα έρχονται με προσπάθεια και οι όποιοι περιορισμοί είναι μόνο στο μυαλό σου. Αν κάτι μπορώ να πω σίγουρα μετά από 24 χρόνια είναι ότι ο μεγαλύτερος σύμμαχος που μπορούμε να έχουμε και παράλληλα ο μεγαλύτερος εχθρός μας είναι ο ίδιος μας ο εαυτός.

Θυμάμαι μια πρόταση που μου είχε πει ο «δάσκαλος» όπως τον λέγαμε καθηγητής Χαλβαδάκης λίγο πριν την αποφοίτησή μου, σε μια συζήτηση αγωνίας για το άγνωστο μέλλον «Δημήτρη δεν υπάρχει συνταγή. Βγες και κάνε αυτό που αγαπάς ή νομίζεις ότι αγαπάς. Η ζωή θα σε οδηγήσει».

Έτσι λοιπόν ολοκλήρωσα τις μεταπτυχιακές μου σπουδές και βγήκα προς αναζήτηση εργασίας ακριβώς στο κέντρο της μαύρης τρύπας, λίγο μετά την είσοδο της χώρας στο μνημόνιο και την έναρξη των πολιτικών λιτότητας. Κοντά δύο χρόνια βρέθηκα στην ανεργία. Έπειτα από πολλές απορρίψεις η ιδέα του εξωτερικού με ταλάνιζε, όμως κάτι μέσα μου συνεχώς το απέκλειε. Στο διάστημα αυτό εργάστηκα εκτός αντικειμένου ως ασφαλιστικός σύμβουλος για τα προς το ζην και παράλληλα συνέχιζα τις σπουδές μου προκειμένου να ενισχύσω τα προσόντα μου μέχρι να μου δοθεί μια ευκαιρία.

Η πρώτη μου δουλειά ήρθε σε ένα εργοστάσιο ανακύκλωσης στην Κόρινθο. Ο μισθός δεν επαρκούσε ούτε για να νοικιάσω σπίτι εκεί. Έτσι, για μεγάλο χρονικό διάστημα ταξίδευα καθημερινά Αθήνα–Κόρινθο και πίσω, μόνο και μόνο για να αποκτήσω εμπειρία. Δεν ήταν η δουλειά που είχα ονειρευτεί, όμως ήταν μια αρχή. Και σήμερα μπορώ να πω με σιγουριά ότι το πρώτο βήμα αυτό είναι πάντα το δυσκολότερο και ταυτόχρονα το πιο σημαντικό.

Στη συνέχεια είχα την τύχη να εργαστώ σε διαφορετικούς τομείς και οργανισμούς: σε εταιρείες σύνταξης ευρωπαϊκών προγραμμάτων και μελετών, στον τομέα της επεξεργασίας νερού, αλλά και σε μεγάλες συμβουλευτικές & ελεγκτικές πολυεθνικές εταιρείες όπως η KPMG και η EY. Σημείο καμπής στην καριέρα μου αποτέλεσε η συνειδητή ενασχόλησή μου με τον τομέα της Βιώσιμης Ανάπτυξης.

Μέσα σε όλες αυτές τις αλλαγές, συνειδητοποίησα ότι καμία από αυτές τις εμπειρίες που απέκτησα δεν ήταν τυχαία. Κάθε μία μου πρόσφερε διαφορετικές γνώσεις και δεξιότητες, που αποδείχθηκαν πολύτιμες στην επόμενη επαγγελματική μου επιλογή. Έτσι λοιπόν.. η ζωή με οδήγησε και σήμερα είμαι Στέλεχος Βιώσιμης Ανάπτυξης. Πρόκειται για έναν τομέα που αναπτύσσεται σημαντικά, ιδιαίτερα λόγω των νέων ευρωπαϊκών δεσμεύσεων και πολιτικών και θεωρώ με πολύ μέλλον.

Αν έπρεπε να αφήσω ένα μήνυμα στους σημερινούς φοιτητές και στους νέους αποφοίτους, θα ήταν το εξής:

Μην απογοητευτείτε από τις απορρίψεις και μην θεωρήσετε ποτέ ότι μια δυσκολία καθορίζει το μέλλον σας. Τίποτα δεν έρχεται μόνο του. Κυνηγήστε τα όνειρά σας με πείσμα, επιμονή και συνεχή προσπάθεια. Επενδύστε στον εαυτό σας, μη σταματήσετε ποτέ να μαθαίνετε και να εξελίσσεστε. Η διαδρομή σπάνια είναι ευθεία. Θα έχει εμπόδια, αμφιβολίες και ανατροπές. Όμως κάθε εμπειρία, ακόμη και η πιο δύσκολη, θα σας διδάξει κάτι πολύτιμο.