“Το περιβάλλον δεν αποτέλεσε την πρώτη μου επιλογή, καθώς ως πρωτοδεσμήτισσα στόχευα στο μαθηματικό. Έφτασα στη Μυτιλήνη αποφασισμένη να προσπαθήσω ξανά. Όμως, από τις πρώτες κιόλας βδομάδες επέλεξα να μείνω, συνειδητά και όχι γιατί βαρέθηκα να ξαναδιαβάσω ή γιατί βολεύτηκα. Θα μπορούσα να απαριθμήσω πολλούς λόγους, όπως η φρεσκάδα και η ζωντάνια του νέου, του άφθαρτου, το διαφορετικό, το καινοτόμο, η χαρά του να συμμετέχεις και να συνδημιουργείς κ.ά. Καθηγητές και φοιτητές, δεθήκαμε άμεσα και ουσιαστικά, υπήρξαμε μία δυναμική ομάδα με συνεχή αλληλεπίδραση, όραμα και μεράκι να εξερευνήσουμε το καινούργιο. Νεαροί στην ηλικία επιστήμονες με την ορμή, τη γνώση και την εμπειρία του εξωτερικού, αλλά και μεγαλύτερης ηλικίας επιστήμονες με όραμα και μακρά ιστορία στον χώρο τους, μας ενέπνευσαν και μας καθοδήγησαν να εργαστούμε, ατομικά και ομαδικά, με πάθος και να δούμε πέρα από το οικείο και το προφανές. Κυρίαρχο, όμως, συναίσθημα κατά τη διάρκεια των σπουδών μου ήταν και η αγωνία για το αύριο, με τι θα ασχοληθώ όταν αποφοιτήσω. Αν σπούδαζα μαθηματικός, βιολόγος, δασολόγος, μηχανικός, αντικείμενα γνωστά και καλά οριοθετημένα, μου ήταν σαφής ο επαγγελματικός μου προσανατολισμός. Ως περιβαλλοντολόγος, όμως, τί; Τότε, το «περιβάλλον» και ο «περιβαλλοντολόγος» ήταν λέξεις σχεδόν άγνωστες στην Ελλάδα. Αγωνία με διακατείχε, επίσης, για το αν τελικά ξέρω κάτι ή λίγο από όλα; Γνωρίζω οικολογία ή περιβαλλοντική μηχανική, κατέχω οικονομικά περιβάλλοντος; Αρκούν οι γνώσεις μου για να σταθώ επαγγελματικά; Παρόμοιες αγωνίες εκτιμώ ότι διατυπώνουν και οι απόφοιτοι του Τμήματος σήμερα. Όμως, τριάντα χρόνια μετά, η περιβαλλοντική επιστήμη γνωρίζει αλματώδη ανάπτυξη, το Τμήμα Περιβάλλοντος έχει καταξιωθεί και αναδειχθεί ως πολύτιμη κοιτίδα γνώσης εντός και εκτός των συνόρων, το επάγγελμα του περιβαλλοντολόγου έχει πλέον εδραιωθεί και τα περιβαλλοντικά ζητήματα τοποθετούνται ολοένα και ψηλότερα στην ατζέντα σε παγκόσμια κλίμακα. Η επαγγελματική πορεία όλων όσων αποφοιτήσαμε από το 1991 και έκτοτε, με ό,τι και αν επιλέξαμε να ασχοληθούμε, έχει αποδείξει ότι η έμπνευση, η σφαιρική γνώση, η ολιστική και διεπιστημονική προσέγγιση, ο ρηξικέλευθος χαρακτήρας του προγράμματος σπουδών, ο τρόπος που μάθαμε να εργαζόμαστε, είναι το όχημά μας για να πετύχουμε όλα όσα έχουμε οραματιστεί. Σήμερα, ΝΑΙ θα επέλεγα συνειδητά το Τμήμα Περιβάλλοντος για τις σπουδές μου, αλλά και για την ποιότητα της φοιτητικής ζωής που προσφέρει. Οι νέοι απόφοιτοι θα μπορούσαν να γίνουν κοινωνοί, με έναν συστηματικότερο τρόπο, των επαγγελματικών δυνατοτήτων που τους προσφέρονται, ώστε να μην φοβηθούν να εξερευνήσουν τις ευκαιρίες και τις προοπτικές που ανοίγονται μπροστά τους. Είμαι βέβαιη ότι οι βάσεις που αποκτούν στο Τμήμα Περιβάλλοντος, ακόμη κι αν ως φοιτητές δεν τις διακρίνουν με σαφήνεια, παραμένουν στιβαρές.”